Ontploffende ovens en flauwvallende meisjes

Lieve lezers/lezeressen,

Ja, ja ik ben ondertussen al weer zo'n beetje drie weken ontzettend in Engeland aan het wonen. En ik moet zeggen: het begint steeds meer te wennen. Hoewel ik de eerste twee weken nog ontzettend stond te kijken van de 'less is more' kledingstijl van de meisjes hier, ben ik tegenwoordig allerminst verbaasd als ik weer eens tegen iemands private parts aankijk tijdens het stappen. Daarnaast vind ik het heel normaal om om half elf maximaal de deur uit te gaan en om twee uur thuis te komen. En last but not least: ik weet de weg in de universiteit al bijna uit m'n hoofd!

Ook dat is nieuws want er was van alles mis met onze roosters. Gelukkig is dat dat technische drama nu opgelost en heb ik goedkeuring gekregen voor m'n vakken. Ik volg nu drie vakken, vier dagen in de week en ik moet eerlijk zeggen: daar kan ik wel mee leven, want ik ben de beroerdste niet. Daarnaast beginnen ze bijna allemaal 's middags, dus slaapgebrek is niet nodig. Ik volg nu Cultures of Consumption, Popular Music Journalism Practice en Celebrity, Identity and Fame. Ze zijn allemaal heel interessant dus ik heb blijkbaar een goede keuze gemaakt.

Ondertussen heb ik nogsteeds enorm veel vrije tijd, net als reisgenoot Simone overigens, dus hebben we besloten voortaan één keer per week te zwemmen omdat we anders dichtgroeien (te wijten aan drank en nachtelijke kebab). Dat zwemmen is overigens ook een avontuur op zich. Vooral toen Simone besloot zonder van tevoren gegeten te hebben even baantjes te gaan trekken. Met als resultaat: flauwvallen in de kleedkamer. Gelukkig konden ik en Ivy (uit Kenia, Simone's flatmate) haar op tijd opvangen, maar omdat ik verder niet supergoed met EHBO ben, ging ik de badmeester roepen. Om onbekende redenen had die nogal wat moeite mij te verstaan, en wederzijds (hij kwam uit Wales of iets dergelijks). Na een soort mime voorstelling begreep hij eindelijk dat Simone plat lag in de kleedkamer en drukte hij op een alarm. Zo stonden er ineens een stuk of zes mensen tegen Simone te praten of het goed ging. Nou uiteindelijk bleek het allemaal wel mee te vallen. Net toen ik me aan wilde kleden (ik had immers nogsteeds een bikini aan) gaat het BRANDALARM af. Juist, in bikini naar buiten dus. Als ik hier niet ziek van word weet ik het ook niet meer. Gelukkig, en uiteraard, was het vals alarm

Over valse alarmen gesproken: ik heb al mijn eerste ravage aangericht in Southampton. Ik wilde alleen maar een pizza opwarmen. Dus dat deed ik. En toen ik naar 5 minuutjes even ging kijken ontplofte de oven in mijn gezicht. Ik zag het leven aan me voorbij flitsen, dat kan ik je wel zeggen. Gelukkig kwam overbuurman Jon me letterlijk uit de brand helpen, en me tevens even uitlachen. Het is tot op heden niet helemaal duidelijk wat er gebeurt is, maar er was een hoop rook bij betrokken. Waarvan, dubieus genoeg, helemaal geen brandalarm van afging. Ik weet nu dat als er in Hamwick Halls een brandalarm afgaat er niets aan de hand is, maar dat ik op willekeurige tijden beter voor de zekerheid naar buiten kan gaan aangezien er bij echte brand geen alarm te horen is.

Nou eigenlijk waren dat de spectaculaire hoogtepunten. Er is vast nog veel meer te vertellen, maar ik drink hier nogal veel en heb daardoor even geen idee wat. Jullie horen van me!

Cheerio mates!

Katers, Fish and chips

Lezers en buitenlui,

Jahaa het is zover. Ik ben gisteren aangekomen in het tropische, Britse Southampton voor een minor van vijf maanden. Alles op het laatste moment moeten regelen, maar dat mag de pret uiteraard niet drukken.

Na een omslachtige reis, via Parijs, en na een aantal vliegangstgerelateerde paniekaanvallen zijn Simone en ik rond zes uur 's avonds aangekomen in Southampton. We wonen niet in hetzelfde complex dus nadat we onze kamers met veel moeite hadden bereikt was ik toch echt alleen. Mijn kamer is een beetje klein, maar wel en-suite dus ik heb een eigen badkamer.

Ik zeg nu wel dat ik alleen was, maar eigenlijk is dat onzin. Mijn eerste tien minuten waren misschien alleen. Daarna ben ik een beetje verward over de verdieping gaan lopen en dat heeft me, indirect, mijn eerste Britse kater opgeleverd..

De mensen op mijn verdieping zijn vooral Britten, want de internationale studenten zitten op een andere verdieping. Ze zijn allemaal erg aardig en ik ben zo'n beetje al hun namen al vergeten. Gelukkig vergeten zij die van mij ook steeds. In ieder geval hebben ze me een hartelijk welkom gegeven en meteen gevraagd of ik mee uit wilde. Nou ik ben de beroerdste niet, dus na een belletje met Simone zijn we gaan stappen. Op z'n Engels en op de VIPlijst. MIJN GOD wat drinken die mensen veel! Daarnaast gaan ze ook allemaal met opmerkelijk weinig kleren de deur uit. Volgens buurmeisje Tanya komt dat omdat ze zoveel drinken en dan niet meer merken dat het koud is. Zelf draagt ze een jurkje dat ongeveer even lang is als mijn t-shirt en hele moeilijk hoge schoenen. En geen panty, dat ook niet.

In de club is het niet anders. Ik spreek geloof ik ook voor Simone als ik zeg dat ik me net een non voelde. Ondertussen ben ik door mijn floormates aan zo'n beetje heel Southampton voorgesteld als 'The new girl from Holland' en omdat ze mijn naam niet kunnen uitspreken sta ik hier nu bekend als Kiki. Maar zoals ik al zei ik ben de beroerdste niet. Tenminste dat was ik vanochtend wel, want ik wilde wel lekker stoer doen en laten zien dat Nederlanders ook kunnen drinken. Hier heb ik vandaag spijt van. Gelukkig hebben ik en Simone onze ernstige kater deels weten op te lossen door onze eerste portie FISH AND CHIPS naar binnen te werken en IKEA te bezoeken. Ook fijn: alles is hier op loopafstand van elkaar. Winkels, zwembaden, de zee en de uitgaansgelegenheden. En nu ik mijn eerste Southamptonse clubnacht heb gehad gaan Simone en ik vanavond ons eerste Southamptonse huisfeest tegemoet.

Ik hou jullie op de hoogte!